Namaz gösteriş için değil, Allah’a kulluk için kılınır
Yıl 2003. Daire Başkanım yanına çağırdı. Karşına oturdum ve anlatmaya başladı. “Cemil Bey, Genel Müdüre bizi çalışmıyoruz diye şikâyet etmişler. Genel Müdür beni çağırdı. Bunları söyledikten sonra bir de namaz kılmıyormuşsunuz dedi…”
Anlaşılan dertlenmişti. “Ben kılmıyorum, sen…”
Öylece kaldı. Devamını getiremedi. Aklına gelmiş gibi şöyle devam etti: “belki de kılıyorsun da ben bilmiyorum” dedi.
İlk söylediği “ben kılmıyorum, sen…” dedikten sonra “kılmıyorsun, kime ne” diye devam edecekti. Çünkü cümleye girişi ve sesinin rengi bunu gerektiriyordu.
Allah ona bu sözü söyletmemişti. Çünkü ben namazımı kılıyordum ve odamdaki arkadaşım bile benim namaz kıldığımı bilmezdi.
Bu konuşma 2003 yılında geçmişti.
Şimdi anlatacaklarım ise 1994 yılına ait.
Odamızın az ilerisindeki kapının hemen girişinde abdest alma yeri bulunmaktaydı. Lavaboların arka kısmı ise tuvalet idi. Abdest alınan lavaboların karşısında bir kapı daha vardı ve o da mescide açılıyordu.
İkindi vakti geldiğinde, oda arkadaşıma “ben lavaboya gidiyorum” diyerek ikindi namazını kılmaya mescide giderdim. Lavaboya gidiyorum diyordum, çünkü o arada arayan olursa 5-10 dakikaya kadar yerimde olacağım anlaşılsın diye.
6 ay sonra kışa doğru akşam namazını da işyerinde kılmam gerekiyordu. Oda arkadaşıma artık yaklaşık birer saat arayla lavaboya gidiyorum diyordum. Öğle namazı nerede diyebilirsiniz. Öğle namazlarını da öğle tatilinde işyerine yakın bir camide kılıyordum. Öğle tatili olduğu için benim nerede olduğumu kimse sormayacaktı. O yüzden oda arkadaşıma bir şey demem gerekmiyordu.
Bir gün arkadaşım, “rahatsız mısın” diye sordu. “Niye ki” diye cevapladım. “Sık sık lavaboya çıkıyorsun da onun için sordum”.
Ben gizli namaz kılmıyordum. Ancak arkadaşımın da namaz kıldığımı bildiğini sanıyordum. O kılmıyordu ya da işyerinde kılmıyordu. Beni ilgilendirmezdi. Ben de odadan hiçbir şekilde namaza gidiyorum diye ayrılmazdım. Fakat 6 ay boyunca arkadaşımın namaza gittiğimi bildiğini sanıyordum.
Bundan 9 yıl sonra Daire Başkanımın “belki de kılıyorsun da ben bilmiyorum” dediği gün de ben namazımı kılıyordum ve çok şükür ki Daire Başkanım da namaz kıldığımı bilmiyormuş.